عین الحیاة

و کان اولُ قتیلٍ مِن بنی‌طالب یومئذٍ؛ علی الأکبر بن الحسین بن علی(ع)

و کان مِن أصبحِ الناس وجهاً، و أحسنهم خُلقاً: او از زیباروترین و خوش خلق‌ترین مردم بود.

من ناز را در چشم شهلایت کشیدم

‏یک عالمی را مست و شیدایت کشیدم

ای یوسف دنیا دل یعقوبمان را

‏مجنون آن گیسوی لیلایت کشیدم

عیسی بن مریم را کنار جانمازت

‏مات نفس های مسیحایت کشیدم

لَمّا تَوَجَهَ إلی الحَرب إجتَمَعَتِ النِّساءُ حُولَهُ کَالحَلقَه: وقتی متوجه میدان شد، زنان مانند یک حلقه دورش را گرفتند

ای تجلی صفات همه ی برترها

چه قدر سخت بُود رفتن پیغمبرها

 به علی اکبر گفتند:

إرحَم غُربَتَنا: به غربت ما رحم کن،

وَ لاتَستَعجِل إلی القِتال فَإنَّهُ لَیسَ لَنا طاقَةٌ فی فِراقِک: برای جنگیدن عجله نکن که ما طاقت فراق تو را نداریم.

زنان عمامۀ او را گرفتند، خواهران عنان اسب و رکابش را گرفتند، (وَ مَنِعَتهُ مِنَ العَزیمَة) و نمی گذاشتند برود.

وقت وداع از حرم، نگاه پدرها

ملتمسانه تر است پشت پسرها

آه، پدرهای خسته، آه، کمرها

آه، پسرهای رفته، آه، جگرها

می رود و یکصدا به گریه می افتند

پشت سرش خیمه ها به گریه می افتند

فلم یزل یقاتل حتی قتل اتمام المأتین و أهل الکوفه یَتَقون قتله:

پیوسته می‌جنگید تا کشته‌ها را به 200 نفر رسانید و اهل کوفه از کشتن او پرهیز می‌کردند[می ترسیدند].

فاعترضه مُرّةُ بن مُنقِذ فطَعَنه فصرع واحتواه الناس فقطّعوهُ بأسیافهم:

تا این که مرة بن منقذ در راه او کمین کرد و با نیزه خود او را به زمین انداخت!

لشکر او را احاطه و بدن مبارکش را قطعه قطعه کردند!

فنادیٰ یا أبتاه علیک منّی السلام هذا جدی یقرئک السلام...:

فریاد زد پدر جان! سلام من بر شما، اینک جدم به شما سلام می‌رساند...

فجاءه الحسین و وضع خدّه علی خدّه و قال....علی الدنیا بعدک العفی:

حسین(ع) بر بالینش آمد و صورتش را بر صورت او گذاشت و فرمود:...بعد از تو خاک بر سر دنیا باد.

صاح الإمام سبع مرات: هفت بار امام فریاد کشید:

آه ولداة! آه واعلیّا! واثمرة فؤاداه! ولدی قتلوک!

چه کنم با تو و این ریخت و پاشی که شده

چه کنم با تو و با بردن این پیکرها

آیه ات بخش شده آینه ات پخش شده

علیِ اکبر من شد علیِ اکبرها

گیرم از یک طرفی نیز بلندت کردم

بر زمین باز بماند طرف دیگرها

با عبای نَبَوی کار، کمی راحت شد

ورنه سخت است تکان دادن پیغمبرها