قل ما یَعبَؤُا بکم ربّی لولا دُعاؤُکم....بگو(ای پیامبر!)اگر دعای شما نباشد، پروردگارم به

 شما اعتنایی نمی کند...(فرقان،آیه77)

یکی از سفارشات مهم خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام به ما، این است که اگر با دعا و تضرّع، متوجه خدا شوید و فرج امامتان را از خدا بخواهید، خدای تعالی غیبت آن حضرت را قبل از رسیدن به انتهایش، پایان خواهد داد.

برای این که این مسأله را باور کنیم، امام صادق علیه الصلوة والسلام تجربه قوم بنی اسرائیل را در این زمینه بیان می فرمایند که آن ها چگونه برای تعجیل در فرج منجی خود یعنی حضرت موسی، دست به دعا برداشتند و با همت خود باعث شدند که خدای تعالی 170 سال، ظهور حضرت موسی را جلو انداخت.

حضرت می فرمایند:«خداوند با بشارتی که به حضرت ابراهیم درباره باردارشدن ساره داد و او  حرف خدا را رد کرد!(فقالت: یا ویلَتا ءاَلِدُ و أنا عجوز؟!: ای وای! من صاحب فرزندی می شوم در حای که پیرم!؟«هود/72»)، خدایتعالی به ابراهیم وحی کرد که او فرزندی خواهد داشت و اولاد او(بنی اسرائیل)400سال در رنج و عذاب خواهند بود.

پس چون عذاب و سختی بر بنی اسرائیل طولانی شد، در پیشگاه الهی دست به دعا  برداشتند و چهل روز ضجه و گریه داشتند تا اینکه خدای تعالی به موسی و هارون وحی فرمود تا آن ها را از دست فرعون نجات دهند و با این کارشان خدا از 170 سال باقیمانده 400سال صرف نظر فرمود. بعد امام صادق می فرمایند:" هکذا انتم لو فعلتم لَفَرَّجَ اللهُ عنّا، فَإمّا إذ لم تکونوا فإنّ الأمرَ یَنتهی الی منتهاهُ : همچنین اگر شما(شیعیان) چنین کنید[توبه کنید و به درگاه خدا تضرع نمایید. مگر شما از قوم بنی اسرائیل کمترید!؟] خدای تعالی حتماً فرج ما را خواهد رساند[قبل از رسیدن به انتهایش که خدا می داند کی باشد!؟] و اگر این کار را نکنید امر ظهور به انتهایش موکول خواهد شد!

(عن الفضل بن أبي قرة قال : سمعت أبا عبدالله عليه السلام يقول : أوحى الله إلى إبراهيم أنه سيولد لك فقال لسارة فقالت : "ءألد وأنا عجوز "( 2 ) فأوحى الله إليه أنها ستلد ويعذب أولادها أربعمائة سنة بردها الكلام علي قال : فلما طال على بني إسرائيل العذاب ضجوا وبكوا إلى الله أربعين صباحا فأوحى الله إلى موسى وهارون يخلصهم من فرعون ، فحط عنهم سبعين ومائة سنة .
قال : فقال أبوعبدالله عليه السلام : هكذا أنتم لو فعلتم لفرج الله عنا فأما إذ لم تكونوا فان الامر ينتهي إلى منتهاه .
 بحار الأنوارجلد52صفحه 131،حدیث۱۳۴)