همه مسائلی که با آن درگیریم و همه آن چه اطراف ماست؛ کسب و کار، ازدواج، همسر، فرزند، داشتن خانه و پول و ماشین و...، یا این آمال و آرزوهای دور و دراز ما! خلاصه همه چیزهایی که با آن ها سر و کار داریم، حتی گاهی تحصیل و درس و بحث ما، همه این­ها خوآب‌آورند. خصوصاً در سنین نوجوانی و جوانی، این­ ها از یک قرص خوآب‌آور قوی، بیشتر آدم را به خواب غفلت فرو می ­برند.

اطرافیان ما؛ پدر و مادر، معلم، دوستان، آشنایان، این­ ها هم  به جای بیدار کردن و تنبیه و تذکر ما، دائم برای ما لالایی می­ خوانند و خوابمان را سنگین­ و سنگین ­تر می ­کنند.

 ما هر چه دور و بر خودمان می­ بینیم و هر چه می­ شنویم و حس می کنیم، دنیا و مادیات است یعنی چیزهایی است که ما را زمین گیر و مجذوب دنیا کرده اند و از حقایق و معنویات، و از خدا و آخرت غافل کرده و روزگار ما را به بیهودگی و بدبختی کشانده اند:

فیا لَها حسرةً علی کل ذی غفلةٍ أن یکون علیه حجةً و أن تؤدیهُ أیامه الی الشقوة:

واحسرتا بر هر غافلی که عمرش علیه او حجت باشد و روزهایش او را به بدبختی کشاند!(نهج­ البلاغه خطبه64)